Ik kijk al jaren naar wat er onder gedrag zit.
Ik ben Ramona Amatdakoen. Nederlands, Javaans-Surinaams, queer, vrouw en opgegroeid tussen verschillende werelden.
Daardoor leerde ik al vroeg dat wat voor de één heel normaal voelt, voor een ander totaal anders kan worden gelezen.
Later zag ik datzelfde terug in mijn werk.
Als recruiter sprak ik jarenlang met mensen die zichzelf probeerden te vertalen naar wat zij dachten dat een organisatie wilde zien. Mensen met meer kennis, talent en potentie dan ze tijdens een gesprek lieten merken.
Als teamleider zag ik weer een andere kant.
Hoe mensen zich gedragen zodra ze ergens onderdeel van zijn. Wie ruimte pakt. Wie eerst observeert. Wie conflict vermijdt. Wie zichzelf kleiner maakt om de sfeer goed te houden. En hoe snel bepaald gedrag wordt uitgelegd als ambitie, onzekerheid, professionaliteit of juist een gebrek daaraan.
Juist daar begon mijn fascinatie steeds groter te worden:
We reageren zelden alleen op wat iemand doet.
We reageren op de betekenis die wij eraan geven.
En die betekenis komt ergens vandaan.
Uit hoe je bent opgegroeid.
Uit je familie.
Uit cultuur.
Uit eerdere ervaringen.
Uit wat je ooit hebt geleerd dat veilig, beleefd, professioneel of liefdevol is.
